Rozporządzenie zgodne czy niezgodne z przepisami wyższej rangi?
Nie uwzględniając zapisów art. 18 rozporządzenia (WE) Nr 576/2013 w brzmieniu Kwalifikacje wymagane do wszczepiania transponderów zwierzętom domowym – W przypadku gdy państwo członkowskie zamierza zezwolić na wszczepianie transponderów osobom innym niż lekarze weterynarii, ustanawia przepisy dotyczące minimalnych kwalifikacji, jakich wymaga się od tych osób oraz niezgodnie z § 116 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie “Zasad techniki prawodawczej” w brzmieniu : W rozporządzeniu nie zamieszcza się przepisów niezgodnych z ustawą upoważniającą lub z innymi ustawami i ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, chyba że przepis upoważniający wyraźnie na to zezwala, oraz wbrew wcześniej opublikowanej regulacji prawnej zawartej w art. 24f ust. 1. ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt w brzmieniu :
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podpisał w dniu 12 października 2015 rozporządzenie w sprawie znakowania psów, kotów i zwierząt z rzędu naczelnych, promulgowane w dniu 27 października 2015 r. w Dz. U. poz. 1714 . Rozporządzenie wchodzi w życie w dniu dzisiejszym i wprowadza zamieszanie do systemu prawnego w Polsce, gdyż w odniesieniu do psów i kotów oznakowania transponderem zgodnego z rozporządzeniem 567/2013 na potrzeby wydania paszportu dla zwierząt towarzyszących przemieszczanych w celach niehandlowych dokonuje lekarz weterynarii lub technik weterynarii działający w ramach zakładu leczniczego dla zwierząt . Jednakże w odniesieniu do psów, kotów i naczelnych wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych obowiązek oznakowania zwierzęcia w sposób zgodny z 576/2013 ciąży na hodowcy, dostawcy lub użytkowniku psa, kota lub zwierzęcia z rzędu naczelnych trwałym indywidualnym znakiem identyfikacyjnym w sposób najmniej bolesny, nie później niż w dniu odstawienia od matki (vide art. 31 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych (Dz. U. poz. 266)). Analizując dalej omawianą normę prawną, czytamy iż W przypadku gdy pies, kot lub zwierzę z rzędu naczelnych są przenoszone do innego hodowcy, dostawcy lub użytkownika przed odstawieniem od matki, a nie jest możliwe oznakowanie ich przed przeniesieniem, hodowca, dostawca lub użytkownik przyjmujący zwierzę:
2) niezwłocznie dokonuje oznakowania takiego zwierzęcia trwałym indywidualnym znakiem identyfikacyjnym.
Nawet przy założeniu syntetycznego i jednorodnego systemu prawa, pojawia się pytanie, czy upoważnienie dla lekarza weterynarii do przeprowadzenia oznakowania jest pojęciem tożsamym czy odmiennym od dokonania oznakowania ? Przy założeniu iż ciążący na hodowcy, dostawcy lub użytkowniku obowiązek oznakowania psa i kota wykonywany jest przez przeprowadzającego oznakowanie lekarza weterynarii , to podkreślić należy , iż nierozstrzygnięta zostaje kwestia legitymacji czynnej do oznakowania zwierząt z rzędu naczelnych. Znając życie, będzie to furtka prawna do bezbolesnej implantacji transpondera przez hodowcę, dostawcę lub użytkownika zwierzęcia. O doktrynie supremacji prawa wspólnotowego nad prawem krajowym lepiej chyba nie wspominać …
Oznakowanie psów, kotów i naczelnych
Komentarze są wyłączone
